ΦΛΕΒΑ... ΜΙΑ ΧΡΥΣΟΥ ΜΙΑ ΜΠΡΟΥΝΤΖΟΥ

Η ζωή του καλλιτέχνη είναι μια κυκλοθυμικότητα. Μία έντονη εναλλαγή συναισθημάτων. Από τη χαρά στη λύπη, από την ζωή στον θάνατο. Τύχη ή τελικά ατυχία να έχει κάποιος καλλιτεχνική φλέβα στον κόσμο αυτό άραγε...
Ο καλλιτέχνης ζει σε έναν κόσμο έντονα συναισθηματικά φορτισμένο. Δέχεται άπειρα ερείσματα από το περιβάλλον του, ειδικά με τη μορφή που έχει η σημερινή κοινωνία και οι ανθρώπινες σχέσεις. Και οι άλλοι δεν τον καταλαβαίνουν. Πράγματα που για άλλους περνάνε ίσως και απαρατήρητα ή που απλά σχολιάζονται, σε αυτόν βρίσκουν τη δικιά τους νότα μες στην καρδιά του. Βλέπουν την ομορφιά σε μια ιδιομορφία του σώματος σου, προσπαθούν να ακούσουν τον χτύπο της καρδιάς σου, εκφράζουν σε λόγια την λάμψη που εκπέμπει όλη η ανθρώπινη ύπαρξη. Επίσης όμως νιώθουν όλη τη θλίψη γύρω τους, βλέπουν τις γκριμάτσες δυστυχίας στα πρόσωπα των ανθρώπων, η δυστυχία και η ματαιότητα του κόσμου δεν τους περνάει απαρατήρητη.
Η ευχή της καλλιτεχνικής φλέβας είναι συνάμα και κατάρα. Δεν είναι τυχαίο που πχ ένας από τους πιο πετυχημένους κωμικούς του αιώνα μας, o Jim Carrey πάσχει από κατάθλιψη. Κωμικοί καλλιτέχνες που αδημονούν να κάνουν τον κόσμο να χαμογελάσει σε αυτήν την γλυκόπικρη ζωή.
Αυτή η φλέβα κάνει τον καλλιτέχνη ευαίσθητο. Ευαίσθητο στα συναισθήματα του κόσμου που θεσπέσια εκφράζει με τα έργα του, αλλά και ευαίσθητο στο περιβάλλον που δυστυχώς για να επιβιώσει χρειάζεται να είναι σκληρός.
Αλλά γεννήθηκε καλλιτέχνης και αυτό δεν αλλάζει. Μπορεί να ξέρεις τα πάντα περι τέχνης. Μπορεί να μην ξέρεις και τίποτα και να 'σαι ένας απλός εργάτης έστω και σε οικοδομή. Το θέμα είναι να έχεις μέσα σου αυτήν την ευαισθησία. Μια φορά στο παρελθόν, ένας μαθηματικός που έπαιζε και πιάνο, πήγε να φτιάξει ένα κομμάτι. Χρησιμοποίησε τις γνώσεις αρμονίας που είχε από τα μαθηματικά, και τις μουσικές γνώσεις του πιάνου. Το αποτέλεσμα; Ένα κομμάτι που οι μαθηματικοί χαρακτήρισαν ελαφρό-φρου-φρου καλλιτεχνικό και οι μουσικοί στείρο, τυποποιημένο και μαθηματικό.
Τελικά αξίζει να 'σαι καλλιτέχνης ή όχι; :P
Αξίζει, αρκεί να βρεις κάποια στιγμή τον χώρο σου. Και δεν θα ενοχλήσεις κανέναν. Θα κάτσεις σε μια γωνίτσα σκυφτός μες στη καρδιά του κόσμου και θα πεις : " Μόνο βλέπει ".